Klimat Tatr

008

Pogoda tatrzańska jest kapryśna i surowa. O klimacie Podhala mówi się „dziesięć miesięcy zimy, reszta samo lato”, a klimat wysokogórski w Tatrach jest jeszcze ostrzejszy, bo przecież ostrość klimatu rośnie z wysokością. Na pocieszenie należy pamiętać, że zjawiska klimatyczne są zróżnicowane lokalnie i wysokościowo. Do cech tatrzańskiego klimatu należy zaliczyć: wielką zmienność i częste przesunięcia frontów niosących nagłe załamania pogody, wyższą temperaturę w sezonie jesiennym niż wiosną, dość niską temperaturę roczną, duże dobowe wahania temperatury, duże różnice temperatur (wynikające z nasłonecznienia) stoków północnych i południowych.

Klimat Tatr jest klimatem wysokogórskim stref umiarkowanych, o wpływach oceanicznych i rocznej amplitudzie temperatury zmniejszającej się wraz ze wzrostem wysokości n.p.m. Teoretycznie temperatura spada o 0,6oC na każde 100m wzniesienia. Najcieplejszym miesiącem jest lipiec, a najchłodniejszym luty.

Pogoda w Tatrach

Maksimum zachmurzenia przypada na przełom maja i czerwca, a minimum na jesień szczególnie w październiku i w porze zimowej. Wiąże się to w pewnym stopniu z opadami, których suma roczna dla większej części Tatr mieści się w granicach 1200 – 1600 mm, zaś w rejonie wysokich szczytów przekracza 1800 mm. Najwięcej opadów przypada na stoki północne i zachodnie. Prawie połowa opadów przybiera w Tatrach postać śniegu. Stała pokrywa śnieżna na wysokości Zakopanego zalega ok. 3 miesięcy w roku, natomiast w strefie szczytów od 7 do 8 miesięcy. Groźnym zjawiskiem zimy tatrzańskiej są lawiny śnieżne. Występują najczęściej po dużych opadach śniegu i na stokach o dużym nachyleniu, przy gładkiej i równej powierzchni. Najczęstszą porą dnia spadania lawin to okres między godziną 11 a 15 (wpływ nasłonecznienia). Jednak ze względu na różne przyczyny (wzrost temperatury, oberwanie się nawisów, spadające kamienie, podcięcie śnieżnego zbocza przez przechodzącego człowieka, lub zwierzę, głośne krzyki, wiatr itd.) należy przyjąć zasadę, że lawiny spadają o każdej porze dnia i nocy. W Tatrach, zależenie od opadów śnieżnych i warunków, lawiny spadają od listopada do czerwca, a najwięcej w marcu.

Osobliwością klimatu tatrzańskiego jest zjawisko inwersji występujące najczęściej w bezwietrzne dni jesienne i zimowe, przy wyżu barometrycznym. Polega ono na spływaniu w dół do dolin i kotlin mas chłodnego, a więc cięższego powietrza, przy równoczesnym unoszeniu się w partie szczytowe powietrza ciepłego (lżejszego). Zjawisko to powoduje, że w kotlinach występuje niska temperatura i często zamglenia, podczas gdy w górach jest słonecznie i o wiele cieplej.

Istotnym elementem klimatu tatrzańskiego są wiatry. Częstymi wiatrami są chłodne, wiejące od płd. – zach. i zachodu, tak zawsze wiatry orawskie, przynoszące zwykle ocieplenie i opady. Natomiast typowym wiatrem, który wieje wyłącznie po północnej stronie Tatr jest wiatr halny. Ten suchy i ciepły wiatr wieje z ogromną siłą z południa na północ. Zwiastunem zbliżającego się wiatru halnego jest spadek ciśnienia atmosferycznego i nieruchomy wał białych, skłębionych chmur wiszących nisko nad Tatrami.

Więcej informacji na temat Tatr: http://natatry.pl

[Głosów:0    Średnia:0/5]

Dodaj komentarz